นิทานเรื่อง: "วิทยุเทปของคุณตา"

ในบ้านไม้หลังเล็ก ๆ ริมคลอง มีเด็กชายคนหนึ่งชื่อ ต้นกล้า อาศัยอยู่กับคุณตา

วันหนึ่งต้นกล้าขึ้นไปเก็บของบนห้องเก่า และพบ วิทยุเทปสีดำเครื่องหนึ่ง วางอยู่ในกล่องกระดาษเก่า ๆ

“คุณตาครับ นี่คืออะไรเหรอ?”

คุณตาหัวเราะแล้วตอบว่า

“นั่นคือวิทยุเทปของตา ตอนหนุ่ม ๆ ตาชอบเปิดเพลงจากมันทุกเย็น”

ต้นกล้าลองกดปุ่มเล่น

แกร๊ก... ครืด...

เสียงเทปเก่าดังขึ้น ก่อนจะมีเสียงเพลงแผ่ว ๆ ออกมาจากลำโพง

ทันใดนั้น คุณตาก็นั่งนิ่งและยิ้ม

“เพลงนี้...ยายของต้นกล้าชอบมาก”

ต้นกล้าสงสัย เพราะเขาไม่เคยเห็นคุณยายเลย

คุณตาจึงเล่าให้ฟังว่า เมื่อหลายสิบปีก่อน คุณตากับคุณยายยังเป็นวัยรุ่น พวกเขามักปั่นจักรยานไปซื้อขนมที่ตลาด แล้วกลับมานั่งฟังเพลงจากวิทยุเทปเครื่องนี้ด้วยกัน

ไม่มีโทรศัพท์มือถือ
ไม่มีอินเทอร์เน็ต
ไม่มีข้อความให้ส่งหากัน

ถ้าอยากบอกคิดถึง ก็ต้องเขียนจดหมาย

ถ้าอยากฟังเพลง ก็ต้องกรอเทปเอง

และถ้าอยากพบใครสักคน ก็ต้องปั่นจักรยานไปหา

ต้นกล้าฟังเรื่องราวด้วยความสนใจ

ก่อนจะถามว่า

“แล้วทำไมคุณตาถึงยังเก็บวิทยุเครื่องนี้ไว้ครับ?”

คุณตายิ้มและตอบว่า

“เพราะบางสิ่งถึงจะเก่า...แต่ความทรงจำที่อยู่ข้างในไม่เคยเก่าเลย”

คืนนั้น ต้นกล้าช่วยคุณตาทำความสะอาดวิทยุเทป และทั้งสองก็นั่งฟังเพลงเก่าด้วยกัน

เสียงเพลงดังเบา ๆ ท่ามกลางบ้านไม้ที่เงียบสงบ

ต้นกล้ามองวิทยุเทปแล้วพูดว่า

“ผมเข้าใจแล้วครับว่าทำไมคนสมัยก่อนถึงรักของเก่า”

คุณตาหัวเราะ

“ไม่ใช่เพราะมันเก่า...แต่เพราะมันเคยอยู่กับคนสำคัญในช่วงเวลาที่เรามีความสุข”

คืนนั้น วิทยุเทปเครื่องเก่าไม่ได้เล่นแค่เพลง

แต่มันกำลังเปิด ประตูสู่ความทรงจำของคนสองรุ่น