ผมไม่รู้ว่ามันเริ่มต้นตั้งแต่เมื่อไร
รู้ตัวอีกที ผมก็ยืนอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย ราวกับถูกดึงหลุดออกมาจากโลกเดิมอย่างเงียบงัน
รอบตัวผมคือโลกแปลกประหลาดที่ไม่อาจอธิบายได้ด้วยคำธรรมดา
ทิวทัศน์ตรงหน้าเต็มไปด้วยสีสันนับไม่ถ้วน สีเหล่านั้นไม่หยุดนิ่ง มันค่อย ๆ เปลี่ยนเฉด เปลี่ยนรูป เปลี่ยนบรรยากาศ เหมือนโลกทั้งใบกำลังหายใจอยู่
ผมมองไปรอบ ๆ ด้วยหัวใจที่เต้นแรง
ไม่มีผู้คน ไม่มีสิ่งมีชีวิตใด ๆ
มีเพียงผม…กับความเวิ้งว้างที่งดงามอย่างน่าประหลาด
ไม่นานนัก ทิวทัศน์ก็แปรเปลี่ยนอีกครั้ง
พื้นดิน แสง เงา ทุกอย่างบิดเบือนราวกับกฎของความเป็นจริงไม่อาจใช้ได้ที่นี่
ผมเริ่มเดินไปข้างหน้า ทั้งที่ไม่รู้ปลายทาง
ระหว่างทาง ผมสัมผัสได้ถึงพลังงานบางอย่างรอบตัว
มีแสงหลากสีลอยไปลอยมาอย่างอิสระ คล้ายสิ่งมีชีวิตที่ไร้รูปร่าง
พร้อมกับเสียงแผ่วเบาที่ไม่ใช่คำพูด แต่ก็ไม่ใช่ความเงียบ
มันเป็นเสียงที่เหมือนกำลังเรียก…หรือกำลังสื่อสารกับผม
แล้วทันใดนั้น
แสงสว่างจ้าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า
มันสว่างเสียจนผมไม่อาจลืมตาได้
ร่างกายรู้สึกเบา ราวกับกำลังจะหลุดลอยไปพร้อมแสงนั้น
ก่อนที่ทุกอย่างจะถูกกลืนหายไปในความขาวโพลน
และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง
ผมก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
หัวใจยังเต้นแรง
ภาพของโลกแปลกประหลาดยังคงติดอยู่ในความทรงจำ
ทิ้งไว้เพียงคำถามเดียวในใจ…